حیوانات ، پرندگان ، آبزیان ، گل ، گیاهان زینتی و ...

بگونیاسه BEGONIACEAE
خانواده بگونیاسه با برگ‌های زیبا و رنگین توجه همه را جلب می‌کند. این خانواده از لحاظ ارقام و اعداد گستردگی فراوانی دارد. گرچه گفته می شود که این گیاه اولین بار در آمریکای جنوبی کشف شد، ولی ظاهراً گیاه نام خود را مدیون یک گیاه شناس فرانسوی به نام شارل پلومیهCHARLES PLUMIER است که برای مشاهده و مطالعه این گیاه که به فراوانی در هائیتی(جزایر کارائیب) می روید از اقیانوس اطلس عبور کرد. این گیاه نیز به نامMICHEL BEGON حاکم وقت آن جزیره، بگونیا نامیده شد.

منشأ بگونیا جنگل‌های گرم و مرطوب است. تنوع تعداد گونه‌ های بگونیا شناسایی آن را مشکل کرده است. خصوصیات خانواده بگونیاسه مربوط به عدم وجود تقارن برگی است، برگ‌های گیاهان خانواده بگونیا تقارن مشخصی ندارند.

بر اساس نوع ریشه، بگونیاها را به سه دسته تقسیم کرده‌اند :
1- ریشه افشان؛

2- ساقه‌های قطور و ریزوم مانند؛

3- پیازی.


بگونیاها با ریشه‌های افشان
- ساقه کاملاً مشخص، نسبتاً قطور و بلند؛

- برگ‌ها به تناوب روی ساقه قرار دارند؛

- ریشه‌های افشان و نسبتاً سطحی دارند؛

- بی تفاوت به طول روز.

از آنجا که این گیاهان به طول روز بی‌تفاوت اند در تمام فصول سال گلدار هستند.

بهترین و شاخص‌ترین بگونیاسه مربوط به زیر خانواده ریشه افشان، بگونیای سمپر فلورانس یا بگونیای همیشه گلدار است. برگ‌های سبز براق، گل‌های قرمز بسیار شفاف و ساقه کشیده دارد. این گیاهان در همه شرایط عمومی منازل و گلخانه‌ها، قابل کشت و کار و نگهداری هستند. ساقه‌های آن در داخل آب به راحتی ریشه می‌دهند و در داخل ماسه نیز خیلی سریع و کمتر از 7 روز ریشه می‌دهند. این بگونیاها انواع مختلفی دارند.

برای پرورش بگونیای همیشه گلدار، یک خاک مناسب با بافت متوسط، و محلی دور از تابش مستقیم آفتاب مناسب است.

بگونیاها با ساقه‌های قطور و ریزوم مانند
- ساقه مشخصی ندارند؛
- ساقه به شکل ریزوم تغییر شکل داده؛
- برگ‌ها رنگ‌ و شکل‌ متفاوتی دارند.
یکی از بگونیاهای برگ ریزوم‌ دار، بگونیای پشت برگ قرمز است که سطح رویی برگ‌های آن حالت مخملی دارد. در بگونیاهای ریزوم‌دار، ساقه به شکل ریشه تغییر شکل داده است و برگ‌ها بر روی ریزوم‌ها به شکل‌های مختلف خود نمایی می‌کنند. بیش از 800 گونه بگونیا متعلق به این گروه می‌باشد که از نظر ریزوم و نقش و نگار برگ با هم متفاوتند.
بگونیای پشت برگ قرمز را نمی‌توان در منزل نگهداری کرد زیرا به خاک بسیار سبک و محیطی با رطوبت نسبی 70 تا 75 درصد نیاز دارد.
بگونیاهای ریزوم دار تحت نام عمومی بگونیا رکس شناخته می‌شوند (اولین بار رکس متوجه دو رگه بودن آنها شد). بگونیاهای دو رگه برگ‌های رنگین یا فلس‌های کرکدار روی برگ‌ دارند. برخلاف دسته اول، به وسیله تقسیم ریزوم و قلمه ‌های برگی تکثیر می ‌شوند. علاوه بر این با برگ کامل هم تکثیر می‌ شوند.انواع بگونیاهای رکس عبارت اند از: بگونیای رکس نقره‌ای و بگونیای رکس قهوه‌ای.

بگونیاهای پیازی
این بگونیاها ساقه خودرویی به شکل پیاز دارند. پیازها از نوع پیازهای حساس به سرما بوده و در زمستان در انبار نگهداری می‌ شوند. دارای برگ‌های درشت و گل‌های رنگین هستند. این گیاهان کاربرد فضای سبزی و چشم اندازی دارند. در کشور ما بگونیای پیازی کم است، زیرا گیاه احتیاج به خاکی با PH اسیدی و تابستان‌ های مرطوب دارد ولی در کشور ما تابستان‌ها گرم و خشک است بنابراین در فضای سبز کشت و کار مناسبی ندارد.

بهترین شرایط برای نگهداری این گیاه، وجود یک خاک مرطوب کاملاً اسیدی و به دور از نور مستقیم آفتاب است. به دلیل سهولت در تولید گیاهان دو رگه، بگونیاها ارقام فراوانی دارند.

کاکتوس عـــید پــاک

CACTUS de Paques

 کاکتوس عید پاک CACTUS de Paques ، جنسی از خانواده کاکتوس ها Cactacees میباشد که بلندی آن در انواع مختلف به 30 سانتیمتر میرسد .

ساقه آن صاف ، بند بند و بصورت برگچه هائی که بدنبال هم امتداد پیدا کرده اند بنظر میرسد .

این برگچه ها بطول 4 و عرض 2 سانتیمتر رنگ آنها سبز زیتونی تیره و دارای برجستگی میانی در امتداد بندها بوده ، گلهای بسیار زیبای استکانی باندازه 5/2 تا 4 سانتیمتر که در رأس برگچه های انتهائی ظاهر میشوند .

ساقه در امتداد بصورت پنجه ای منشعب شده و با گلهای دلپذیر و متمایل بسمت زمین خود مجموعه ای زیبا را تشکیل میدهند .

از آنجا که گلهای  قرمز این کاکتوس تقریبأ همزمان با عید پاک مسیحیان ظاهرمیشود به آن کاکتوس عید پاک CACTUS de Paques میگویند .

در پایان فصل گل لازم است گیاه را با گلدان در نقطه سایه دار باغچه کاشته مرتبأ به آن آب بدهند . تا شروع فصل سرما یعنی اواسط پائیز آنرا در این وضعیت نگه داشته هفته ای یکبار نیز به آن کود مایع داده شود .

در این هنگام گلدان را از خاک بیرون آورده آنرا به مکان خنکی در داخل منزل منتقل سازند . آب مورد نیاز گیاه در این زمان در حد متوسط میباشد. باید دقت شود که حرارت محیط از 5 تا 10 درجه سانتیگراد بیشتر نوسان نکند . این شرایط را تا زمستان بعد حفظ نمایند .

در زمستان از میزان آب باز هم بکاهند تا شروع بهار و زمانیکه جوانه ها ظاهر شوند . از این پس بر مقدار آب افزوده گلدان را به محل گرمتری منتقل کنند . پس از گل دادن میتوان گیاه را به گلدان بزرگتری که محتوی خاک سبک باشد منتقل کرد .

انواع مختلف :

1 ـ کاکتوس عید پاک قرمز : اصل این گونه از جنوب کشور برزیل است .

 ساقه های نواری صاف و بند بند آن سبز تیره و متمایل به مسی ، بطول 4 و عرض 2 سانتیمتر میباشند .

گلهای قرمز درخشان استکانی شکل دارد .

2 ـ کاکتوس عیدپاک صورتی : اصل آن از جنگلهای برزیل است . گلهای آن صورتی میباشد .

3 ـ کاکتوس عیدپاک هیبرید hibrid CACTUS de Paques : با گلهای گلی رنگ .

 تکثیر :

زیاد کردن این گیاه به روش قلمه زدن ساقه های آن در خاک صورت میگیرد .

 البته برای این منظور بهتر است چند روزی ساقه را به کناری بگذارند تا کمی آب آن گرفته شود.

منبع : http://www.mohammad3362.blogfa.com

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از دیسکاوری، این خرس صورت‌کوتاه آمریکای‌جنوبی رکورد عظیم‌الجثه‌ترین خرس جهان را شکست. این خرس که در عصر یخ‌بندان پلیستوسن در آرژانتین زندگی می‌کرده، در حالت ایستاده 3.3 متر ارتفاع داشته و وزنش هم به 1600 کیلوگرم می‌رسید.

رکورد عظیم‌الجثه‌ترین خرس شناخته‌شده تاکنون مربوط به یک خرس قطبی نر در دهه 1980 (عکس زیر) بود که به هنگام ایستاده 3.7 متر ارتفاع داشت و هرچند نسبت به فسیل تازه کشف‌شده قد بلندتری داشت، اما وزنش فقط 1002 کیلوگرم بود که بسیار سبک‌تر از فسیل کشف‌شده است. خرس قطبی بزرگ‌ترین جانور روی خشکی در حال حاضر است.

محققان دانشگاه تنسی شرقی این اطلاعات را پس از بررسی بقایای فسیلی برجامانده از این خرس بدست آورده‌اند. این فسیل در شهر لاپلاتای آرژانتین کشف شد و بررسی هفت استخوان اصلی در این فسیل توانست ابعاد واقعی بدن این جان‌دار را مشخص کند.

به گفته دانشمندان، ابعاد عظیم بدن این خرس عظیم‌الجثه در نجات آنها از عصر یخبندانی که بین 2 تا نیم میلیون سال پیش اتفاق افتاد و در آن بسیاری از جانداران رو به انقراض رفتند، بسیار تاثیرگذار بود. در آن دوران این خرس بزرگ‌ترین و قدرتمندترین شکارچی خشکی بود و هیچ نگرانی از خورده شدن توسط جاندار دیگری نداشت.

خرس مورد بررسی دانشمندان با وجود زخم‌های زیادی که در طول زندگی برداشته بود، توانسته بود عمر طولانی را پشت سر بگذارد. فسیل مورد بررسی نشانه‌هایی از زخم‌هایی عمیق را بر بدن خرس به همراه داشت و هرچند دانشمندان منشا دقیق این زخم‌ها را نمی‌دانند، اما گمان می‌برند نبرد میان خرس‌های نر می‌تواند یکی از عوامل ایجاد این زخم‌ها باشد.

از خانواده این خرس که از دسته خرس‌های Tremarctines به شمار می‌رود، تنها یک گونه تا امروز دوام آورده و آن، خرس عینکی است که با گذشت زمان و تکامل طبیعی، ابعاد بدنش کوچک‌تر شده است.

منبع : خبرآنلاین

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از بی‌بی‌سی، جاندار دریایی کوچکی به نام «هینیا برازیلیانا» از پوسته صدفی منحصر به فرد و تابانی برخوردار است که می‌تواند شدت تابش ناشی از بدن حلزون را افزایش دهد. این حلزون دریایی می‌تواند از بدن خود پرتوهایی سبز رنگ به وجود آورد که این درخشش موجب وحشت شکارچیان شده و آنها را فراری می‌دهد.

بدن کوچک و درخشان این جاندار دریایی به صورت دائم در صدفش ساکن است، اما این صدف نور ناشی از بدن جاندار را شدت می‌بخشد.

محققان موسسه اقیانوس‌شناسی اسکریپس در سن‌دیه‌گو، کالیفرنیا طی مطالعه بر روی جانداران زنده‌ای که از توانایی نورزایی برخوردارند، موفق به کشف این توانایی در این حلزون دریایی کوچک شدند.

این محققان پیش از این نیز بر روی حلزون‌های درخشان مطالعه کرده بودند، اما این گونه جدید موجب شگفتی آنها شد، زیرا مشاهده کردند زمانی که این جاندار برای فرار از شکارچیان درون صدف کدر و زرد رنگش جمع می‌شود، هم‌چنان در حال درخشیدن است.

به گفته دانشمندان کار صدف حلزون در واقع تشدید کردن نوری است که منبع اصلی آن بسیار ضعیف است. بررسی محققان بر روی صدف این حلزون نشان داد در اصل پخش کردن نور این صدف نسبت به بهترین پخش‌کننده‌های نوری موجود در بازارهای جهان بسیار بالاتر است، با این تفاوت که عملکرد آن تنها تحت نور سبز آبی ممکن است و نورهای قرمز و آبی بر روی آن تاثیری ندارند.

دانشمندان باور دارند این توانایی در میان حلزون‌های دریایی علاوه بر ایجاد ترس و فراری دادن شکارچیان می‌تواند به عنوان سیستم دفاعی ثانویه نیز کاربرد داشته باشد، زیرا این نورهای فلش مانند و درخشان می‌توانند برای شکارچیان سمجی مانند خرچنگ‌ها مانند نورافکن عمل کنند تا شکارچیان خرچنگ آن‌ها را به خوبی ببینند؛ رفتاری که در زیست‌شناسی به فرضیه «آژیر سارق» شهرت دارد. 

به گفته محققان این رفتار حلزون‌ها می‌تواند به این معنی باشد که حلزون به شکارچانی که در کمین خرچنگ نشسته‌اند، بگوید: «هی! آن جانور را بخور، می‌خواهد به من حمله کند!»

منبع : خبرآنلاین